Zespół rezydencji Schwerin, założony na brzegach jeziora Schwerin w północno-wschodnich Niemczech, jest zespołem architektoniczno-krajobrazowym, który idealnie wpisuje się w kontekst powstawania i rozwoju stylu historycznego w Europie. Powstały w większości w XIX wieku w ówczesnej stolicy Wielkiego Księstwa Meklemburgii-Schwerin w północno-wschodnich Niemczech, obiekt składa się z 38 elementów, w tym Pałacu Rezydencyjnego Wielkiego Księcia i dworów, obiektów kulturalnych i sakralnych oraz ozdobnego jeziora Pfaffenteich. Budynki tworzą wyjątkowy zespół architektoniczny, obejmujący style od neoklasycyzmu do neobaroku i neorenesansu, a w niektórych przypadkach można dostrzec nawiązania do regionalnego neorenesansowego stylu „Johann-Albrecht”, z wpływami włoskiego renesansu. Zamek w Schwerinie jest siedzibą parlamentu Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Przez długi czas była to rezydencja książąt i wielkich książąt meklemburskich. Pierścieniowy kształt tej ponad tysiącletniej budowli pochodzi od układu wałów słowiańskiego grodu, jaki został wzniesiony ok. 965 na małej wyspie na jeziorze Schweriner See. Fazy przekształcania tego kompleksu na przestrzeni wieków są wyczerpująco udokumentowane od ok. 1500. Dzisiejszy zamek, który uchodzi za kluczowe dzieło romantycznego historyzmu, powstał dzięki gruntownej przebudowie starego zamku w latach 1845–1857 według planów czterech znanych architektów: Georga Adolfa Demmlera, Gottfrieda Sempera, Friedricha Augusta Stülera i Ernsta Friedricha Zwirnera, przy czym jako wzór posłużyły m.in. renesansowe zamki we Francji. Liczne detale zostały przejęte z zamku Chambord nad Loarą.
.jpg)
