Oś Centralna Pekinu biegnie przez północ i południe od starego miasta Pekinu, a jej całkowita długość wynosi 7,8 km. Została zbudowana w XIII wieku i obejmuje 15 zabytków, w tym Wieżę Dzwonu i Bębna, Jingshan, Zakazane Miasto, Tiananmen, Cesarska Świątynia Przodków i Świątynia Nieba. Jest to najbardziej kompletny istniejący kompleks budynków tradycyjnej stolicy Chin. Lokalizacja, układ urbanistyczny, drogi i projekt ukazują idealną stolicę, jak opisano w Kaogongji, starożytnym tekście znanym jako Księga Różnorodnych Rzemiosł. Obszar, pomiędzy dwiema równoległymi rzekami, był zasiedlony przez około 3000 lat, ale sama Oś Centralna powstała w czasach dynastii Yuan (1271-1368), która ustanowiła swoją stolicę, Dadu, w północnej części. Nieruchomość obejmuje również późniejsze historyczne budowle zbudowane w czasach dynastii Ming (1368-1644) i ulepszone w czasach dynastii Qing (1636-1912).
Wieża Bębna została wzniesiona w 1272 roku, podobnie jak pobliska Wieża Dzwonu. Strawiona niedługo potem przez ogień została odbudowana w 1297 roku. W 1420 roku została przebudowana i przesunięta nieco na wschód w stosunku do pierwotnej lokalizacji. Przebudowywano ją jeszcze dwukrotnie w 1539 i w 1800 roku. Na piętrze znajduje się wielki bęben, na którym do końca monarchii 108 uderzeniami ogłaszano nadejście nowego roku. Do zwyczaju bicia w bęben w nowy rok powrócono 1 stycznia 2001 roku i odtąd ponownie co roku rozlega się jego głos.
Wieża Dzwonu pierwotnie stanowiła główny budynek świątyni Wanning, a na dzwonnicę została zaadaptowana po przebudowie dokonanej za panowania cesarza Yongle w 1420 roku. W obecnym kształcie odbudował ją w 1747 roku cesarz Qianlong. W wieży znajduje się dzwone z brązu (7 metrów wysokości i waży 63 tony). Jest to największy i najcięższy dzwon w Chinach.
Most Wanning został zbudowany w 1285 r, w okresie dynastii Yuan
Park Jingshan- dawny park cesarski w Pekinie, położony po północnej stronie Zakazanego Miasta, na wschód od parku Beihai. Dawniej pełnił funkcję prywatnego miejsca wypoczynku chińskich cesarzy; dla publiczności został otwarty w 1928 r. Głównym punktem parku jest sztuczne wzgórze o wysokości 48 metrów, usypane w 1421 roku z ziemi pozostałej po kopaniu fosy wokół Zakazanego Miasta. W 1750 roku, za panowania cesarza Qianlonga, na jego szczycie wzniesiono pięć pawilonów. Największy, położony na samym szczycie nosi nazwę Pawilonu Wiecznej Wiosny (Wanchunting). Był to najwyżej położony punkt dawnego Pekinu.
Zakazane Miasto – dawny pałac cesarski dynastii Ming i Qing. Kompleks pałacowy zbudowano w latach 1406–1420, na polecenie cesarza Yongle z dynastii Ming na miejscu dawnego Chanbałyku (chiń. Dadu), miasta stołecznego mongolskiej dynastii Yuan. Do 1644 zasiadali w nim cesarze dynastii Ming. W czasie wojny domowej i najazdu Mandżurów większość zabudowań uległa zniszczeniu, ale zostały odbudowane przez następną, mandżurską dynastię Qing.
Brama Tiananmén zbudowana w 1420 r. (rekonstrukcja 1651 r.)
.jpg)
Plac Niebiańskiego Spokoju, plac Tian’anmen to publiczny plac na świecie. Plac i brama powstały w 1417, za panowania cesarza Yongle. W 1651 zostały przebudowane podczas odbudowy ze zniszczeń związanych z najazdem mandżurskim. Za czasów dynastii Ming i Qing Tian’anmen nie był placem miejskim, jako że odbywały się tu ceremonie religijne i parady wojskowe, ogłaszano na nim także dekrety cesarskie i wyniki egzaminów państwowych. W latach 1954–1956 z okazji obchodów dziesięciolecia ChRL plac został powiększony.
Brama Na Wprost Słońca- dawna brama miejska Pekinu, położona na południowym krańcu placu Tian’anmen. Obecnie składa się z dwóch odrębnych budowli, oddalonych od siebie około 50 metrów.
Mosty na Złotej Rzece
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz