Obchody świąteczne związane z kultem św. Jana Chrzciciela. Wenezuela 2021

 Święta ku czci Jana Chrzciciela są obchodzone od XVIII wieku w afro-wenezuelskich społecznościach zamieszkujących obszary dawnych posiadłości kolonialnych. Od początku wiedza i praktyki związane z kultem św. Jana Chrzciciela łączyły w sobie wpływy katolicyzmu i bogatej w ekspresję słowną, muzyczną i taneczną kultury Afryki subsaharyjskiej. Dla Sunjuaneros, wyznawców kultu św. Jana Chrzciciela, obchody symbolizują opór niewolników i ich dążenie do wolności i są okazją do upamiętnienia zniewolonych przodków. W wielu społecznościach uroczystości rozpoczynają się na początku maja. Cechuje je pełna radości gra na bębnach, tańce, opowieści o przodkach, śpiew i procesje z figurą św. Jana Chrzciciela. Każda wspólnota ma swoją własną formę tańca i śpiewu. Dokładne daty uroczystości są różne w różnych regionach, ale najważniejsze dni to 23 i 24 czerwca. 23 czerwca  Sanjuaneros odwiedzają przyjaciół, udają się do kościołów i casas (domów) Jana Chrzciciela. 24 czerwca odprawiany jest symboliczny chrzest wizerunku św. Jana w miejscowej rzece, dla upamiętnienia biblijnych wydarzeń. Wielu wiernych biorących udział w wydarzeniu wchodzi do rzeki, by otrzymać błogosławieństwo świętego. Chociaż dokładna data zakończenia uroczystości zależy od regionu, kończą się one przeważnie 16 lipca. Praktyki i wiedza przekazywane są w rodzinie, grupach wspólnotowych i w szkole.

Pustynia Badain Jaran – piaszczyste wzniesienia i jeziora. Chiny 2024

Położona na Płaskowyżu Alashan, w hipersuchym i umiarkowanym regionie pustynnym północno-zachodnich Chin, pustynia Badain Jaran jest miejscem spotkań trzech piaszczystych regionów Chin i trzecią co do wielkości pustynią w kraju oraz drugą co do wielkości pustynią dryfującą. Nieruchomość wyróżnia się dużą gęstością megawydm, przecinanych jeziorami międzydunalnymi. Prezentuje spektakularne, trwające cechy geologiczne i geomorficzne pustynnych krajobrazów oraz form terenu, które mogą być bezprecedensowe. Warto zauważyć m.in. najwyższą, ustabilizowaną mega-wydmę piaskową (względna wysokość 460 m); najwyższe stężenie jezior międzydunalnych; oraz największy obszar tzw. piasków śpiewających (opisujących rezonans wywołany na przykład przez wiatr przesuwający suchy i luźny piasek) oraz formy terenu wyerodowane przez wiatr. Zróżnicowany krajobraz skutkuje również wysoką różnorodnością siedlisk, a co za tym idzie bioróżnorodnością.

Zbieranie trufli we Włoszech 2021

 Włoskie tradycje związane z poszukiwaniem i wykopywaniem trufli to wiedza i praktyki ustnie przekazywane od wieków. Do dzisiaj odgrywają rolę w życiu całych społeczności wiejskich na Półwyspie Apenińskim. Truflarze, zwani tartufai, na ogół pochodzą z terenów wiejskich i małych wiosek. Są dwa etapy zbierania trufli: poszukiwanie i wykopywanie. Najpierw należy rozpoznać miejsca, w których pod ziemią rozrastają się grzybnie. W poszukiwaniach pomaga wyszkolony w tym celu pies. Drugim etapem jest wykopywanie trufli za pomocą specjalnej łopatki bez naruszania ziemi, w której rosną. Zbieranie trufli wymaga szeregu  umiejętności i wiedzy o warunkach klimatycznych, przyrodzie i roślinności, pozwalającej na znajomość funkcjonowania całego ekosystemu. Niezbędne jest pielęgnowanie więzi z psem– tropicielem. Wiedzę o zbieraniu trufli upowszechniają  przekazy ustne, takie jak opowieści, bajki, anegdoty, które są wyrazem lokalnej tożsamości kulturowej i dają poczucie przynależności do wspólnoty truflarzy. Zbieranie trufli często łączy się z ludowymi świętami przypadającymi na początek i koniec sezonu. 

Te Henua Enata – Markizy. Francja 2024

Położony na południowym Oceanie Spokojnym, ten zróżnicowany, szeregowy obszar stanowi wyjątkowe świadectwo terytorialnej okupacji archipelagu Markizów przez cywilizację ludzką, która przybyła drogą morską około roku 1000 n.e. i rozwinęła się na tych odizolowanych wyspach między X a XIX wiekiem. Jest to również ostoja bioróżnorodności, łącząca niezastąpione i wyjątkowo dobrze zachowane ekosystemy morskie i lądowe. Naznaczony ostrymi grzbietami, imponującymi szczytami i klifami wznoszącymi się stromo nad oceanem, krajobraz archipelagu nie ma sobie równych w tych tropikalnych szerokościach geograficznych. Archipelag jest ważnym ośrodkiem endemizmu, domem dla rzadkiej i różnorodnej flory, różnorodności emblematycznych gatunków morskich i jednego z najróżnorodniejszych skupisk ptaków morskich na południowym Pacyfiku. Wody Markizy, praktycznie wolne od eksploatacji człowieka, należą do ostatnich morskich obszarów dzikiej przyrody na świecie. Na terenie posiadłości znajdują się również stanowiska archeologiczne, począwszy od monumentalnych budowli z kamienia po rzeźby i ryciny.

 

Sztuka bakhshi. Uzbekistan 2021

Poezja epicka odgrywa kluczową rolę w muzycznym i poetyckim dziedzictwie narodu uzbeckiego i karakalpaku w Uzbekistanie. Zwane dostons, tradycyjne, wielowiekowe wiersze opierają się na mitach, legendach, opowieściach ludowych i legendarnych śpiewach, poruszając różnorodne tematy, takie jak patriotyzm, zaangażowanie, miłość, przyjaźń i solidarność. Bakhshi odnosi się do wykonywania tych epickich opowieści i oryginalnych utworów z akompaniamentem instrumentów muzycznych, w tym dombry (instrumentu strunowego) i kobuz (instrumentu smyczkowego). Gawędziarze, zwani także bakhshi, wykonują opowieści z pamięci, włączając tradycje i praktyki kulturowe. Odnoszący sukcesy bakshi muszą mieć zdolność zachwytywania słuchaczy swoimi melodiami oraz opowiadania historii w interesujący i oryginalny sposób, kreatywnie wykorzystując język, gry słowne, przysłowia i zwroty. Muszą także umieć recytować długie epickie wiersze z pamięci. Chociaż tradycyjnie byli to mężczyźni, w XIX wieku pojawiła się grupa kobiet bakshish, które nadal przyczyniają się do tradycji. Praktyka ta przekazywana jest w rodzinach oraz poprzez formalne szkoły bakhshi. Sztuka bakhshi jest istotną częścią życia Uzbekistanu, a opowiadacze historii zawsze witają gości podczas rodzinnych ceremonii, rytuałów, świąt państwowych i lokalnych uroczystości.

Moidamy – system grobów kopcowych dynastii Ahom. Indie 2024

Położona u podnóża pasma Patkai we wschodnim Assamie, posiadłość zawiera królewską nekropolię Tai-Ahom. Przez 600 lat Tai-Ahom tworzyli moidamy (kopce grobowe), podkreślając naturalną topografię wzgórz, lasów i wody, tworząc w ten sposób świętą geografię. Zasadzono drzewa banianowe i drzewa używane do trumien i rękopisów kory, a także stworzono zbiorniki wodne. Na terenie znajduje się dziewięćdziesiąt moidamów – pustych sklepień zbudowanych z cegły, kamienia lub ziemi – o różnych rozmiarach. Zawierają one szczątki królów i innych członków rodziny królewskiej wraz z dobrami grobowymi, takimi jak jedzenie, konie i słonie, a czasem królowe i słudzy. Rytuały Tai-Ahom „Me-Dam-Me-Phi” i „Tarpan” są praktykowane w nekropolii Charaideo. Podczas gdy moidamy znajdują się w innych obszarach w dolinie Brahmaputry, te znajdujące się na terenie posiadłości są uważane za wyjątkowe.

https://viajealpatrimonio.com/listing/

https://www.revistaadios.es/noticia

https://asombarta.com/

Zespół rezydencjalny Schwerin. Niemcy 2024

Zespół rezydencji Schwerin, założony na brzegach jeziora Schwerin w północno-wschodnich Niemczech, jest zespołem architektoniczno-krajobrazowym, który idealnie wpisuje się w kontekst powstawania i rozwoju stylu historycznego w Europie. Powstały w większości w XIX wieku w ówczesnej stolicy Wielkiego Księstwa Meklemburgii-Schwerin w północno-wschodnich Niemczech, obiekt składa się z 38 elementów, w tym Pałacu Rezydencyjnego Wielkiego Księcia i dworów, obiektów kulturalnych i sakralnych oraz ozdobnego jeziora Pfaffenteich. Budynki tworzą wyjątkowy zespół architektoniczny, obejmujący style od neoklasycyzmu do neobaroku i neorenesansu, a w niektórych przypadkach można dostrzec nawiązania do regionalnego neorenesansowego stylu „Johann-Albrecht”, z wpływami włoskiego renesansu. Zamek w Schwerinie jest siedzibą parlamentu Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Przez długi czas była to rezydencja książąt i wielkich książąt meklemburskich. Pierścieniowy kształt tej ponad tysiącletniej budowli pochodzi od układu wałów słowiańskiego grodu, jaki został wzniesiony ok. 965 na małej wyspie na jeziorze Schweriner See. Fazy przekształcania tego kompleksu na przestrzeni wieków są wyczerpująco udokumentowane od ok. 1500. Dzisiejszy zamek, który uchodzi za kluczowe dzieło romantycznego historyzmu, powstał dzięki gruntownej przebudowie starego zamku w latach 1845–1857 według planów czterech znanych architektów: Georga Adolfa Demmlera, Gottfrieda Sempera, Friedricha Augusta Stülera i Ernsta Friedricha Zwirnera, przy czym jako wzór posłużyły m.in. renesansowe zamki we Francji. Liczne detale zostały przejęte z zamku Chambord nad Loarą.

fuente: https://www.viator.com/es-ES/tours/Rostock/Schwerin-Castle-museum-walking

fuente: https://www.inoutviajes.com/noticia/27274/turismo-internacional/

fuente: https://www.youtube.com/watch

fuente: https://www.reddit.com/r/castles/comments/

fuente: https://www.expedia.com/es/Castillo-De-Schwerin

fuente: https://viajes.nationalgeographic.com.es/

fuente. https://www.expedia.es/Schwerin

fuente: fuente. https://www.expedia.es/Schwerin

Dwór królewski Tiébélé. Burkina Faso 2024

 Dwór królewski w Tiébélé– kompleks tradycyjnego budownictwa ludu Kassena, położony w miejscowości Tiébélé na południu Burkiny Faso. Został założony w XVI wieku przez Patyringomie, wodza ludu Mossi, grupy etnicznej wywodzącej się z rejonu Loumbila w środkowej Burkinie Faso. Obejmuje rezydencję i dwór króla ludu Kassena (Pè) i innych członków rodziny królewskiej, mauzolea, pomniki, kapliczki i inne tradycyjne budowle z cegły suszonej, a także święte gaje i kamienne dziedzińce. Budowle z cegły suszonej posiadają tradycyjnie zdobione i malowane ściany, których wykonaniem zajmują się wyłącznie kobiety.

https://www.planetadunia.com/

https://www.evaneos.fr/burkina-faso

https://www.expansion.com/

https://burkinatourism.com/

Krajobraz kulturowy obszaru archeologicznego Al-Fau. Arabia Saudyjska 2024

Al-Fau, znana również jako Al-Faw, to archeologiczny kompleks położony w centralnej części Arabii Saudyjskiej. Znany jest z bogatej sieci infrastruktury, w tym budynków, targów, grobów monumentalnych, altarów oraz inskrypcji, które świadczą o istnieniu organizowanej społeczności oraz bogatej religijnej kultury. Al-Faw, będąca częścią reńskiego planu rozwoju turystycznego, jest również symbolem kulturowego kontynuowania Arabii Saudyjskiej.  Al - Fau było stolicą plemienia  Kinda, które pojawiło się w pierwszych wiekach naszej ery w okolicach Jemenu. W II - III wieku stworzyli królestwo ze stolicą w Karjat Zat Kahl. W V wieku państwo kindyckie rozpada się, a Kindyci powracają do koczowniczego trybu życia.

https://english.aawsat.com/

https://www.timeoutjeddah.com/

https://www.todaystraveller.net/

                                                     https://thesaudiboom.com/

Oś Centralna Pekinu. Chiny 2024

Oś Centralna Pekinu biegnie przez północ i południe od starego miasta Pekinu, a jej całkowita długość wynosi 7,8 km. Została zbudowana w XIII wieku i obejmuje 15 zabytków, w tym Wieżę Dzwonu i Bębna, Jingshan, Zakazane Miasto, Tiananmen, Cesarska Świątynia Przodków i Świątynia Nieba. Jest to najbardziej kompletny istniejący kompleks budynków tradycyjnej stolicy Chin.  Lokalizacja, układ urbanistyczny, drogi i projekt ukazują idealną stolicę, jak opisano w Kaogongji, starożytnym tekście znanym jako Księga Różnorodnych Rzemiosł. Obszar, pomiędzy dwiema równoległymi rzekami, był zasiedlony przez około 3000 lat, ale sama Oś Centralna powstała w czasach dynastii Yuan (1271-1368), która ustanowiła swoją stolicę, Dadu, w północnej części. Nieruchomość obejmuje również późniejsze historyczne budowle zbudowane w czasach dynastii Ming (1368-1644) i ulepszone w czasach dynastii Qing (1636-1912).

Wieża Bębna została wzniesiona w 1272 roku, podobnie jak pobliska Wieża Dzwonu. Strawiona niedługo potem przez ogień została odbudowana w 1297 roku. W 1420 roku została przebudowana i przesunięta nieco na wschód w stosunku do pierwotnej lokalizacji. Przebudowywano ją jeszcze dwukrotnie w 1539 i w 1800 roku. Na piętrze znajduje się wielki bęben, na którym do końca monarchii 108 uderzeniami ogłaszano nadejście nowego roku. Do zwyczaju bicia w bęben w nowy rok powrócono 1 stycznia 2001 roku i odtąd ponownie co roku rozlega się jego głos.

https://rutastrazadas.com/

Wieża Dzwonu pierwotnie stanowiła główny budynek świątyni Wanning, a na dzwonnicę została zaadaptowana po przebudowie dokonanej za panowania cesarza Yongle w 1420 roku. W obecnym kształcie odbudował ją w 1747 roku cesarz Qianlong. W wieży znajduje się dzwone z brązu (7 metrów wysokości i waży 63 tony). Jest to największy i najcięższy dzwon w Chinach.

https://www.thechinaguide.com/

Most Wanning został zbudowany w 1285 r, w okresie dynastii  Yuan

https://news.cgtn.com/news/

Park Jingshan- dawny park cesarski w Pekinie, położony po północnej stronie Zakazanego Miasta, na wschód od parku Beihai. Dawniej pełnił funkcję prywatnego miejsca wypoczynku chińskich cesarzy; dla publiczności został otwarty w 1928 r.  Głównym punktem parku jest sztuczne wzgórze o wysokości 48 metrów, usypane w 1421 roku z ziemi pozostałej po kopaniu fosy wokół Zakazanego Miasta. W 1750 roku, za panowania cesarza Qianlonga, na jego szczycie wzniesiono pięć pawilonów. Największy, położony na samym szczycie nosi nazwę Pawilonu Wiecznej Wiosny (Wanchunting). Był to najwyżej położony punkt dawnego Pekinu.

https://www.dreamstime.com/

Zakazane Miasto – dawny pałac cesarski dynastii Ming i Qing. Kompleks pałacowy zbudowano w latach 1406–1420, na polecenie cesarza Yongle z dynastii Ming na miejscu dawnego Chanbałyku (chiń. Dadu), miasta stołecznego mongolskiej dynastii Yuan. Do 1644 zasiadali w nim cesarze dynastii Ming. W czasie wojny domowej i najazdu Mandżurów większość zabudowań uległa zniszczeniu, ale zostały odbudowane przez następną, mandżurską dynastię Qing.

https://sunworldhotelwangfujing.com/

Brama Tiananmén zbudowana w  1420 r.  (rekonstrukcja  1651 r.)

Plac Niebiańskiego Spokoju, plac Tian’anmen to publiczny plac na świecie. Plac i brama powstały w 1417, za panowania cesarza Yongle. W 1651 zostały przebudowane podczas odbudowy ze zniszczeń związanych z najazdem mandżurskim. Za czasów dynastii Ming i Qing Tian’anmen nie był placem miejskim, jako że odbywały się tu ceremonie religijne i parady wojskowe, ogłaszano na nim także dekrety cesarskie i wyniki egzaminów państwowych. W latach 1954–1956 z okazji obchodów dziesięciolecia ChRL plac został powiększony.

https://www.expedia.es/

Brama Na Wprost Słońca- dawna brama miejska Pekinu, położona na południowym krańcu placu Tian’anmen. Obecnie składa się z dwóch odrębnych budowli, oddalonych od siebie około 50 metrów. 

https://es.dreamstime.com/

Mosty na  Złotej  Rzece

https://www.maravillas-del-mundo.com/