Lista światowego dziedzictwa, jest to spis obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury), ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości.
Chcę Wam pokazać te wspaniałe miejsca i zapewnić, że te mniej znane również zachwycą Was swoją niezwykłością.

30 kwi 2015

Stanowiska górnicze w Walonii. Belgia

Walonia leży  w południowej części Belgii. W regionie znajdowały się  setki kopalń ale w dobrym stanie zachowały sie tylko cztery z nich. Kompleksy złożone z kopalń i robotniczych miast to przykłady utopijnej architektury z wczesnych okresów epoki przemysłowej w Europie.

Kopalnia Grand-Hornu wraz z miasteczkiem robotniczym, zaprojektowanym przez Brunona Renarda w pierwszej połowie XIX w.

                                                                   foto: lilas59


                                                                    foto: lilas59 


                                                          foto: Laure Wayaffe

W Bois-du-Luc znajduje się wiele budynków wzniesionych w latach 1838-1909 i jedna z najstarszych europejskich kopalni węgla (z końca XVII w.).

                                                         foto: Hans Dinkelberg


                                                               foto: Hans Dinkelberg


                                                           foto: Hans Dinkelberg


Bois du Cazier

                                                         foto: MPhotographe


                                                            foto: MPhotographe


                                                            foto: MPhotographe


                                                          foto: MPhotographe


Blegny-Mine
                                                            foto: Dondersteen


                                                                   foto: Ton Nolles


                                                             foto: Ton Nolles 

Saryarka — Stepy i jeziora Północnego Kazachstanu

Część Pogórza Kazachskiego, obejmuje dwa rezerwaty przyrody: korgalżynski (w obwodzie akmolińskim) oraz naurzumski (w obwodzie kustanajskim). Jest to jedyne miejsce w Kazachstanie o walorach naturalnych, które znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Na tym obszarze krzyżują się migracyjne szlaki ptaków podążających na Syberię, do Afryki, Europy i południowej Azji. Przedstawicielem fauny stepowej jest suhak – zagrożony gatunek antylopy. Ochronie podlegają bagna wraz z żyjącymi na nich zwierzętami wodno-błotnymi, w tym 321 gatunkami ptaków (m. in. żuraw biały, pelikan kędzierzawy, bielik wschodni, sterniczka, czajka, flaming różowy)

                                                        foto: mariusz kluzniak


                    foto: United Nations Development Programme in Europe and CIS


                         foto: United Nations Development Programme in Europe and CIS 


                                                   foto: Asian Development Bank


                               foto: United Nations Development Programme in Europe and CIS 


                                             foto: Elf-8- reprenant lentement le fil

29 kwi 2015

Tradycjonalne teatry japońskie


TeatrNôgaku

Pochodzi od ceremonialnych misteriów towarzyszących świętom shintō. Wykonawcy głównych ról w przedstawieniu nō występują w maskach, a akcja koncentruje się głównie na opowieściach o bogach (kami) bądź na walce dobra ze złem (często w formie egzorcyzmów). Ta forma teatru skupia w sobie mimikę, taniec, śpiew oraz muzykę (głównie instrumenty perkusyjne). Znacząca większość aktorów to mężczyźni a  role kobiece odgrywają oni w maskach. Do XX wieku udział kobiet w przedstawieniach nō był zakazany, na początku XX wieku zezwolono im na amatorskie praktykowanie tej sztuki, jednak dopiero po II wojnie światowej kobiety uzyskały prawo do wykonywania zawodu aktora. Nō jako osobny gatunek dramatu zapoczątkowany został w XIV wieku, zaś dekretem sioguna Ieyasu Tokugawy uznano go za oficjalny teatr japoński. Teatr ten był jedną z ulubionych form rozrywki samurajów. Jego dynamiczny rozwój został przerwany w XVII w. wraz z pojawieniem się mieszczańskiego teatru kabuki. Na przełomie XIX i XX w. podejmowano próby (nieudane) jego modernizacji. Do połowy lat 50. nie wzbudzał zainteresowania. Do przywrócenia jego świetności przyczynili się twórcy teatru współpracujący z badaczami m.in. pism Zeamiego, a po gościnnych występach za granicą (pierwszy w 1956 r. w Wenecji, później m.in. w Polsce: 1980, 1988 i 1994) oryginalna forma artystyczna nō zdobyła uznanie środowisk twórczych, także poza Japonią.

Teatr Narodowy  Nō, Tokio.
                                                             fuente:  irukina.com 


                                                         fuente:  www.nippon.com                                 


                                                              fuente: jojoscope.com


Teatr Kabuki

Historia kabuki rozpoczęła się w 1603, gdy Izumo no Okuni, nazywająca siebie kapłanką Izumo-taisha, rozpoczęła występy, prezentując nowy styl sztuki tanecznej w suchym korycie rzeki w Kioto. Aktorki grały zarówno role męskie, jak i żeńskie w komicznych sztukach o życiu codziennym. Ten rodzaj teatru natychmiast zyskał ogromną popularność. Duża część popularności kabuki wiązała się z rubasznymi, sugestywnymi występami wielu naśladowców. Te aktorki często były dostępne jako prostytutki, a ta część męskiej widowni, która mogła sobie na to pozwolić, swobodnie korzystała z usług tych kobiet. Nieokrzesana i często brutalna atmosfera przedstawień kabuki przyciągnęła uwagę rządu Tokugawów i w 1629 kobietom zabroniono występów na scenie; jako powód podano ochronę moralności, ich rolę przejęli mężczyźni.

                                                       foto: Gideon Davidson

Teatr  Kabukiza w Tokio.
                                                           foto: Steve



                                                  fuente: tattaima.com


                                                        foto: Bianca Ramirez


                                                            foto: Tim


Teatr lalek Ningyo Johruri Bunraku 

Narodził się w XVII wieku w Osace i stanowi kontynuację widowisk polegających na opowiadaniu historii wraz z pokazywaniem widzom stosownych ilustracji, które  z czasem zastąpiono lalkami. Większość aktorów animujących lalki pozostaje całkowicie zasłonięta wraz z głową, na którą ma założony czarny kaptur. Tylko najważniejsi aktorzy występują bez nakrycia głowy. Zgodnie z regułami teatru, ich twarze muszą jednak pozostać niewzruszone, tak by całość emocji była przekazywana przez lalki, głos narratora i shamisen. W przedstawieniach biorą również udział perkusiści grający najczęściej na bębnach taiko, pozostają oni jednak niewidoczni dla publiczności.

                                                                foto: Richard Forward 


                                                     foto: William Cromar 


                                                    foto: Keith Roberts 


                                                       foto: Keith Roberts 


                                                           foto: Keith Roberts


Kumiodori – tradycyjny teatr muzyczny na wyspie Okinawa

Opiera się na tradycyjnej muzyce i tańcu z regionu Okinawa,  łączy w sobie takie formy jak Nogaku lub Kabuki a także gatunki wywodzące się z Chin. Przedstawienia Kumiodori prezentują lokalne wydarzenia historyczne lub legendy przy akompaniamencie tradycyjnego instrumentu trzystrunowego. Frazy wypowiadane w dawnym języku wyspy Okinawa cechuje szczególny rytm, oparty na tradycyjnej poezji i charakterystyczna intonacja skali Ryukyu. Wszystkie role wykonywane są przez mężczyzn, a specyficzne techniki Okinawy są widoczne w sposobach układania włosów, kostiumach i dekoracjach sceny. Teatr Kumiodori odgrywa kluczową rolę w zachowaniu dawnego słownictwa Okinawy oraz przekazywaniu dziedzictwa literatury, sztuki, historii i etyki. 


 
Teatr Narodowy w Okinawie
                                                                 foto: Edmund Yeo 


                                               fuente:  junkofisher.blogspot.com                                              


                                           fuente: justdubsonline.net


                                                      fuente: www.die-japanreise.de


                                                                   foto: Edmund Yeo 

Góra San Giorgio. Szwajcaria, Włochy

Góra San Giorgio leży na granicy między Szwajcarią i Włochami. 200 mln laty temu na Parco San Giorgio znajdowało się morskie dno, obecnie zostało tu odkrytych tysiące skamieniałych ryb i morskich skorupiaków do sześciu metrów długości. W wielu miejscach odkryto ponad 80 różnych rodzajów ryb i 30 rodzajów gadów lądowych i morskich. Ponadto naukowcy znaleźli setki bezkręgowców i roślin z czasów sprzed od 245 do 230 mln lat.

                                                                 foto: nchenga



                                                       foto:  Andrea Crespi

28 kwi 2015

Formy skalne chińskiego regionu Danxia. Chiny

Górskie krajobrazy powstały na terygenicznym podłożu osadowym, na ich ukształtowanie miały wpływ siły endogeniczne (w tym zwłaszcza wypiętrzenia) oraz egzogeniczne (w tym zjawiska pogodowe i erozja).  Narodowy Park Geologiczny Zhangye Danxia, zajmujący obszar 510 km2., położony jest w chińskiej prowincji Gansu. Swoją nazwę zawdzięcza intensywnie czerwonej barwie („danxia” to po chińsku „czerwone promienie słońca”).


                                                                   foto: 达 李


                                                                foto: P Bibler


                                                        fuente: www.hdwallpapersinn.com


                                                            foto: Evgeni Zotov


                                                     fuente: www.laboiteverte.fr


                                                                   foto: P Bibler



                                                  fuente: blog.patternbank.com

27 kwi 2015

Zamek Wartburg. Niemcy

Znajduje się w Turyngii (Niemcy) w pobliżu miasta Eisenach. Został zbudowany prawdopodobnie w 1067 przez hrabiego Ludwika Skoczka z rodu Ludowingów. Za panowania Hermana I (1190–1216) był jednym z centrów średniowiecznej poezji niemieckiej – przebywali na nim min. Wolfram z Eschenbach (twórca Parsifala) oraz Walther von der Vogelweide. W latach 1221–1227 na zamku mieszkała św. Elżbieta z Turyngii, patronka zakonu elżbietanek i III zakonu św. Franciszka. W latach 1521–1522 ukrywał się tu inicjator reformacji Marcin Luter. Powstał tu jego przekład Nowego Testamentu na język niemiecki. Przebywał tu również Johann Wolfgang von Goethe, uważany za najwybitniejszego poetę niemieckiego. 

                                                           foto: Harald Henkel


                                                                    foto: Tjflex2


                                                              foto: Tjflex2


                                                                 foto: Martin


                                                                 foto:Lawrence OP


                                                                  foto: Martin
                                                       


                                                                foto:Lawrence OP                                                           

                                                         
                                                          foto: pinroy 


                                                            foto: Voyages Lambert


                                                                      foto: Tjflex2 


Pokój Marcina Lutra
                                                   foto: Peterspixel 

Pokój dwuosobowy w hotelu ( Eisenach) kosztuje od 318 PLN, w pensjonacie od 201 PLN.