Lista światowego dziedzictwa, jest to spis obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury), ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości.
Chcę Wam pokazać te wspaniałe miejsca i zapewnić, że te mniej znane również zachwycą Was swoją niezwykłością.

29 lut 2016

Park Narodowy Doñana. Hiszpania

Obszar chroniony leży w Andaluzji,  należy do prowincji Huelvy i, z niewielkim wyjątkiem, na obszarze prowincji Sewilli.  Przez wielu Hiszpanów nazywany jest „Parkiem Narodowym Doñi Any”, nazwa ta prawdopodobnie pochodzi od Doñi Any de Mendoza i Silva, małżonki pana tych obszarów. Większość parku zajmują mokradła. Część terenów to pustynie i wydmy, a także las śródziemnomorski z przewagą sosny. Tereny te zamieszkuje wiele gatunków fauny. Są to m.in.: flaming, ryś iberyjski, orzeł iberyjski, gadożer, orzełek włochaty, warzęcha, modrzyk, czerwonak, jeleń, daniel, dzik i różne gatunki gadów.

                                                        foto: Turismo Cádiz


                                                            foto: Turismo Cádiz



                                                     foto: Lanpernas Dospuntozero


                                                             foto: Turismo Cádiz


                                                      foto: Víctor Gómez


                                                    foto: Big Max Power (BMP)



                                                              foto: Carlos Solana


                                                        foto: Víctor Gómez 

28 lut 2016

Nowozelandzkie Wyspy Subantarktyczne

Obszar składa się z pięciu archipelagów (wyspy Snares, Bounty, Antypody, Auckland i Campbell) położonych na Oceanie Spokojnym, na południe od Nowej Zelandii. Wyspy znajdują się u zbiegu krainy antarktycznej oraz subtropikalnej, otoczone są morzem obfitującym w gatunki ryb i wyróżniają się różnorodnością biologiczną, silną koncentracją populacji dzikiej zwierzyny i wysokim stopniem endemizmu ptaków, roślin i bezkręgowców. Słyną z licznych gatunków ptaków morskich oraz gniazdujących tam pingwinów.

Na wyspach Snares zamieszkuje endemiczny gatunek pingwina – pingwin Snares.

                                                           foto: Su Yin Khoo


                                                                 foto: Su Yin Khoo 

                                                   Wyspy  Bounty

                                                                  foto: Su Yin Khoo


                                                          foto: Su Yin Khoo 

                                              Wyspy Antypodów

                                                          foto: Su Yin Khoo


                                                       foto: Su Yin Khoo


                                                              foto: Su Yin Khoo


                                                          foto: Su Yin Khoo

                                               Wyspy Auckland

                                                          foto: Su Yin Khoo


                                                            foto: Su Yin Khoo


                                                               foto: Su Yin Khoo


                                                            foto: Su Yin Khoo


                                                                 foto: Su Yin Khoo


                                                           foto: Su Yin Khoo

                                                Wyspy Campbella

                                                         foto: Su Yin Khoo


                                                            foto: Su Yin Khoo 

27 lut 2016

Ratusz i posąg Rolanda w Bremie. Niemcy

Jeden z najznamienitszych przykładów architektury gotyckiej w Europie. Do dziś służy jako siedziba burmistrza hanzeatyckiego miasta Bremy i prezydenta senatu. Składa się z dwóch części: Starego Ratusza z początku XV w., odrestaurowanego w XVII w. oraz Nowego Ratusza wzniesionego na początku XX w. Stary Ratusz został zbudowany w stylu gotyckim w latach 1405-09. W latach 1596-1612 bremeński budowniczy Lüder von Bentheim przeprowadził jego restaurację, nadając mu od strony rynku nową fasadę w stylu renesansu wezerskiego. Fasada powstała na bazie planów niderlandzkich architektów renesansu Jana Vredemana de Vries, Hendricka Goltziusa i Jakuba Florisa. Nowy Ratusz został zaprojektowany w stylu neorenesansanoswym przez monachijskiego architekta Gabriela von Seidl w latach 1909-13.

                                                                 foto: _tom_



                                                              foto: kadege59


                                                               foto: Robert Gebler


                                                             foto: Jorge Castro

Posąg Rolanda to średniowieczna statua rycerza Rolanda, rozsławionego przez francuski epos rycerski Pieśń o Rolandzie, stojąca na bremeńskim rynku pomiędzy ratuszem a budynkiem kupców. Uważana za jeden z najstarszych posągów Rolanda na terenie Niemiec. W średniowieczu stawiano posągi Rolanda jako znak wolności w wielu miastach Europy, tzw. miastach Rolanda. Symbolizowały niezależność miasta, prawo do wolnego handlu oraz własnej jurysdykcji. Pierwsza drewniana figura została najprawdopodobniej spalona w nocy z 28 na 29 maja 1366 przez zbrojnych arcybiskupa Alberta II von Braunschweig-Lüneburg w trakcie konfliktu pomiędzy radą miasta a władzą kościelną. W 1404 miasto ufundowało nowy kamienny posąg wykonany przez kamieniarzy Clawsa Zeelleyhera i Jacoba Olde.

                                                           foto: Jorge Castro


                                                            foto: Jorge Castro 


26 lut 2016

Rezerwat fauny i flory Malpelo. Kolumbia

Leży około 506 km od wybrzeży Kolumbii obejmuje wyspę Malpelo (350 ha) oraz środowisko morskie wokół niej o powierzchni 857150 ha. Ten rozległy park morski i jednocześnie największy obszar objęty zakazem połowów na wschodnim tropikalnym Pacyfiku, stanowi środowisko o decydującym znaczeniu dla zagrożonych morskich gatunków na świecie oraz ważny obszar morskiej bioróżnorodności. Jest to w szczególności „zbiornik” dla rekinów, graników wielkich oraz ryb drapieżnych, a także jedno z niewielu miejsc na świecie, gdzie stwierdzono obecność płaskonosego rekina z rodziny Odontaspidae, zamieszkującego głębiny morskie. Dzięki stromym skalnym ścianom i niezwykłej urody jaskiniom, park morski wokół Malpelo uważany jest za jedno z najlepszych na świecie miejsc do nurkowania. Głębokie wody utrzymują ważne populacje wielkich drapieżników i gatunków pelagicznych (np. zarejestrowano skupisko ponad 200 rekinów młotów i 1000 rekinów jedwabistych, rekinów wielorybich i tuńczyków), które w niezakłóconym środowisku utrzymały naturalne wzory zachowań.

                                                      foto: Bertrand LAPLACE



                                                                   foto: CAUT


                                                        fuente: www.emaze.com


                                                         foto: Cristian Laverde


                                               fuente: www.parquesnacionales.gov.co


                                                        foto: Bertrand LAPLACE


                                                   fuente: wildography.co.uk




25 lut 2016

Japońskie ceremonie i rytuały

Akiu no taue odori
Mieszkańcy miasta i regionu Akiu, leżącego w prefekturze Miyagi (północna Japonia), od mniej więcej końca XVII wieku modlą się o dobre zbiory poprzez taniec imitujący ruchy wykonywane podczas sadzenia ryżu. Wykonywany jest od końca XVII w., dziś głównie w czasie wiosennych i jesiennych świąt. W tańcu udział bierze dziesięć kobiet, ubranych w kwieciste kimona i girlandy kwiatów na głowach, towarzyszy im od dwóch do czterech mężczyzn, wraz z którymi wykonują od sześciu do dziesięciu tańców. Trzymając wachlarze lub dzwoneczki, kobiety ustawiają się w jednym lub dwóch rzędach i imitują w tańcu ruchy związane z uprawą ryżu, szczególnie taue, rozsadzanie młodych roślin na polach ryżowych.

                                                       fuente: www.die-japanreise.de


                                                fuente: www.tsunagujapan.com

Chakkirako

Miasto Miura, leżące na półwyspie w prefekturze Kanagawa, rozwinęło się jako ważna baza wojskowa i port dla przepływających wzdłuż wybrzeża statków. Podpatrzywszy tańce prezentowane im przez przybyłych marynarzy, mieszkańcy Miura zapoczątkowali własną tradycję Chakkirako, by uczcić nią Nowy Rok, zapewnić sobie powodzenie i szczęście w połowach w nadchodzącym roku. W połowie XVIII w. ceremonia przybrała swoją obecną postać i stała się okazją do prezentowania talentu i urody miejscowych dziewcząt. W połowie stycznia, w lokalnej świątyni lub przed domami, od pięciu do dziesięciu dorosłych kobiet (w wieku od 40 do 80 lat) śpiewa a capella do tańca wykonywanego przez młode dziewczęta ubrane w strojne kimona. Grupa liczy od 10 do 20 dziewcząt, ustawionych w dwóch rzędach twarzami do siebie lub w okręgu. Dziewczęta w jednej ręce trzymają wachlarz, którym częściowo zasłaniają twarz, w drugiej części tańca bambusowe pałeczki, którymi uderzają o siebie. Nazwa tańca, Chakkirako, przypomina właśnie dźwięk, jaki wydają uderzane o siebie bambusowe pałeczki. 

                                                        fuente: www.goldenjipangu.com


                                                       fuente: www.ichcap.org

Daimokutate
Rytuał zachował się do dziś jedynie wśród społeczności Kami-fukawa i jest prezentowany w świątyni Yahashira w Nara. Młodzi mężczyźni ubrani w samurajskie stroje i dzierżący w dłoniach łuki, ustawiają się w półkolu i prezentują opowieści i bohaterów z eposu Heike monogatari. Każdy z młodych mężczyzn biorących udział w rytuale wywoływany jest do środka przez mistrza prowadzącego rytuał, który wyczytuje kolejno imiona postaci z eposu, opowiadającego o wojnie, która wybuchła między rodami Genji i Heike. Młodzi kolejno recytują z pamięci fragmenty eposu dotyczące bohatera, którego reprezentują, używając odpowiedniej modulacji głosu.  Kiedy wszyscy 26 bohaterowie eposu zostaną zaprezentowani, młodzi zaczynają wybijać rytm stopami i rozpoczynają pieśń, opuszczając miejsce w świątyni. Daimokutate pierwotnie było traktowane jako obrzęd przejścia przez młodych mężczyzn z 22 rodów społeczności Kami-fukawa, po ukończeniu przez nich 17 lat i osiągnięcia dorosłości. Dzisiaj rytuał jest prezentowany rokrocznie w połowie października, po żniwach, przez młodych chłopców w różnym wieku i pochodzących z różnych rodów (rodzin). W istocie, od mniej więcej XII wieku członkowie oryginalnych 22 rodów zamieszkujących Narę rozproszyli się na tyle, że rytuał przetrwał jedynie dzięki wysiłkom innych mieszkańców miasta. 

                                                       fuente. www.unesco.org

Dainichido Bugaku
Według legendy, wędrowni aktorzy bugaku, tradycyjnych tańców i muzyki dworskiej, odwiedzili miasto Hachimantai, na  początku VIII wieku, w czasie odnawiania świątyni Dainichido. Rytuał wziął nazwę od tego legendarnego wydarzenia, i od tego czasu jest przekazywany z pokolenia na pokolenie przez mieszkańców lokalnych społeczności z Osato, Azukisawa, Nagamine i Taniuchi. Każdego roku 2 stycznia mieszkańcy wędrują z wyznaczonych miejsc do świątyni, gdzie wykonują dziewięć świętych tańców między brzaskiem a południem, jako modlitwę o szczęście w Nowym Roku. Niektóre tańce odbywają się w maskach, inne angażują dzieci i młodych, odzwierciedlając różnorodność wśród lokalnych społeczności. Rytuał wzmacnia więzi między członkami lokalnych społeczności, zarówno uczestnikami jak i obserwatorami przybyłymi tu każdego roku.

                                              fuente: umajii2010.blog.so-net.ne.jp    


Hayachine Kagura
Około XIV lub XV wieku mieszkańcy prefektury Iwate, rozpoczęli prezentację ludowych przedstawień kagura ku czci góry Hayachine, uważanej za świętą i uosobienie bóstwa. Przedstawienia te z czasem przerodziły się w Wielki Festiwal Świątyni Hayachine, który odbywa się rokrocznie na początku sierpnia w mieście Hanamaki. Hayachine Kagura to seria sześciu tańców w maskach, którym towarzyszy muzyka na bębnach, cymbałach i fletach. Pięć pierwszych tańców opowiada historie z życia bóstw i średniowiecznej Japonii, a w tańcu finałowym objawia się tancerz shishi, ucieleśniający bóstwo Hayachine. Pierwotnie kagura w tej świątyni przedstawiana była przez mnichów ku czci górskiego bóstwa i miała zapewnić błogosławieństwo dla mieszkańców, dziś jest wykonywana przez tancerzy z lokalnej społeczności, szczycącej się tą wyjątkową tradycją.
                               
                                                    fuente: www.japan-iwate.info


                                                  fuente: www.japan-iwate.info


Rytuał Oku-noto no Aenokoto
Rytuał o charakterze agrarnym, przekazywany od pokoleń wśród uprawiających ryż z półwyspu Noto, w prefekturze Ishikawa na wyspie Honsiu,  odbywa się dwa razy do roku. Pan domu zaprasza bóstwo opiekujące się polami ryżowymi i zachowuje się tak, jakby niewidoczny duch był materialnie obecny. W grudniu, by podziękować za zbiory, gospodarz przygotowuje rytualną kąpiel i posiłek, przywołując bóstwo pól ryżowych odgłosem ucierania ziaren ryżu na ciasto. Gospodarz „wita” bóstwo na progu domu w odświętnym stroju, dzierżąc latarnię, po czym zaprasza do odpoczynku  przed rytualną kąpielą i posiłkiem złożonym z ryżu, fasoli i ryb. Według przekazów, bóstwo ma tak słaby wzrok, że gospodarz za każdym kęsem musi słowami opisywać serwowane potrawy. Podobny rytuał ma miejsce w lutym, przez sadzeniem ryżu, by zapewnić obfite plony. 

                                                       fuente: en.unesco.org


                                                    fuente: www.die-japanreise.de

Tradycyjne tańce Ajnów
Odbywają się podczas ceremonii i spotkań, jako część uświetniająca oficjalne festiwale oraz uroczystości rodzinne. Występują w wielu wariantach, ale ściśle związane są ze stylem życia i religią Ajnów. Tańce wykonywane są przez dużą grupę tancerzy, którym często towarzyszą śpiewacy akompaniujący sobie jedynie głosem, bez użycia instrumentów. Niektóre tańce imitują ruchy i dźwięki wydawane przez zwierzęta i owady, inne, jak taniec z mieczami czy łukami, zachowały znaczenie rytualne. Wiele tańców jest improwizowanych i ma charakter czysto towarzyski. Wierząc we wszechobecność duchów, Ajnowie składają hołd i podziękowania naturze właśnie poprzez taniec. Jeden z tego typu tańców wykonywany jest podczas ceremonii Iyomante, gdzie uczestnicy odsyłają do nieba ducha zjedzonego przez nich niedźwiedzia, naśladując ruchy żywego zwierzęcia.

                                                   fuente:  www.youtube.com                                         


Mibu no Hana Taue – rytuał przesadzania ryżu
Obrzędem rolniczy odprawiany przez społeczności Mibu i Kawahigashi w Kitahiroshimie (Prefektura Hiroszima) w celu zapewnienia obfitych zbiorów ryżu. W pierwszą niedzielę czerwca, po zakończeniu wysiewu następuje rytuał przesadzania sadzonek ryżu. Mieszkańcy wioski przyprowadzają bydło do Świątyni Mibu, gdzie zwierzętom zakłada się strojne siodła i kolorowe łańcuchy. Starszyzna, niosąc świętą laskę jako narzędzie obrzędowe prowadzi mieszkańców na specjalnie przeznaczone do tego celu pole ryżowe. Kiedy ziemia zostanie zaorana, ubrane w kolorowe stroje dziewczynki umieszczają zebrane wcześniej sadzonki w skrzyni, śpiewając przy tym pod kierunkiem starszyzny. Następnie pole ryżowe jest wyrównywane przy pomocy eburi, co ma na celu nadanie obrzędowi uroczystego charakteru. Później dziewczynki sadzą kolejno ziarna, cofając się pod kierunkiem osoby posługującej się eburi i drugiej, niosącej ziarno, która zasypuje ziemię po ich przejściu. Śpiewane są rytualne pieśni przy akompaniamencie bębnów, fletów i małych gongów. Kiedy cały rytuał dobiega końca, eburi umieszczane jest odwrotną stroną w wodzie z trzema garściami ziaren ryżu. Przekazywanie tradycji zapewnia starszyzna dobrze znająca pieśni i muzykę i czuwająca nad przebiegiem obrzędu.

                                                     fuente: alternativanikkei.com.ar



                                               fuente: www.mirandohaciajapon.com


                                              fuente: www.tsunagujapan.com


Sada Shin Noh
Składa się z serii rytualnych tańców oczyszczających, wykonywanych co roku w dniach 24 i 25 września w świątyni Sada w japońskim mieście Matsue w prefekturze Schimane. Stanowią one część rytuału gazakae, polegającego na wymianie mat. Tańce służą rytualnemu oczyszczeniu nowych mat (goza) przeznaczonych dla bóstw opiekuńczych sanktuarium i mają na celu uzyskanie łask dla całej społeczności od wdzięcznych bóstw. Różnego rodzaju tańce są wykonywane na specjalnie przygotowanej do tego scenie wewnątrz świątyni. Niektóre występy odbywają się z użyciem mieczy, świętych drewnianych kijów i dzwonków, w innych tancerze noszą maski przedstawiające twarze starszych ludzi lub bóstw i odtwarzają japońskie mity. Podczas rytualnego tańca gozamai, tancerze noszą ze sobą maty, by dokonać rytuału oczyszczenia się przed ofiarowaniem ich bóstwom. Tańcom towarzyszy śpiew, gra na flecie lub bębnach, wykonywana przez muzyków siedzących w kręgu na scenie. Mieszkańcy wierzą, że obrzęd Sada Shin Noh powinien być odprawiany regularnie, by odnawiać łaski bóstw opiekuńczych oraz by zapewnić dostatnią i spokojną przyszłość tancerzom, ich rodzinom i całej społeczności.

                                               fuente: matsuetravelguide.wordpress.com



                                         fuente: www.connect-shimane.com



                                                 fuente: www.connect-shimane.com