Lista światowego dziedzictwa, jest to spis obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury), ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości.
Chcę Wam pokazać te wspaniałe miejsca i zapewnić, że te mniej znane również zachwycą Was swoją niezwykłością.

31 sie 2015

Zespół zabytkowy w Cáceres. Hiszpania

Cáceres to stolica regionu o tej samej nazwie.  Historia miasta sięga epoki Paleolitu, o czym świadczą  malunki naskalne, które  znaleziono w okolicy. Osiedlili sią tu także Celtowie, Rzymianie, Wizygoci, a także plemiona arabskie. Najstarsze ślady pobytu człowieka w regionie pochodzą z okresu górnego paleolitu i znajdują się w jaskini Cueva de Maltravieso na południowych przedmieściach miasta. Składają się na nie min. odciski rąk, malowidła naskalne i ślady pochówków społeczności rolniczych z okresu neolitu i epoki brązu. W zabytkowej części miasta, na szczycie wzgórza, otoczone murami, leży Barrio Monumental (dzielnica zabytków), gdzie znajduje się ok. 40 cennych budowli średniowiecznych, renesansowych i barokowych. Jest to jeden z najcenniejszych zespołów architektonicznych w Hiszpanii.

                                                             foto: Manuel Rados


                                                                 foto: boris doesborg   
                                       


                                                  foto. PEDRO TERRADES


Z Plaza Mayor wchodzi się na Plaza de Santa Maria, gdzie znajduje się XV wieczna gotycka katedra.

                                                   foto: Rosa Jiménez Cano



                                                            foto: Rosa Jiménez Cano




                                             Wieża Torre de Bujaco

                                                             foto: Manuel Rados


                                                                foto: Javi Masa


                                                                        foto: Manuel Rados


                                                               foto: Manuel Rados


                                            Arco de las Estrellas

                                                                  foto: Diego


                                                               foto: Manuel Rados


                                                           foto: Manuel Rados



                                                                 foto:Roberto

Hotele, pokój dwuosobowy:
Pension El Cesar: 25 €
Hotel Ara: 33 €
 AHC Hoteles: 40 €
 Apartamentos H2 Cáceres: 43 €
 Gran Hotel Don Manuel: 55 €
Hotel Alfonso IX: 44 €
Barceló Cáceres V Centenario: 66 €

Malowidła prehistoryczne w Tsodilo. Botswana

Pasmo wzgórz i grupa stanowisk archeologicznych w Botswanie na pustyni Kalahari, znajdziecie tu  największe skupisko malowideł naskalnych na świecie.  Zachowało się ponad 4500 malowideł, dających chronologiczne świadectwo trybu życia ludzi i zmieniających się warunków naturalnych regionu na przestrzeni co najmniej 10 tysięcy lat. Miejscowa ludność uważa wzgórza Tsodilo za święte miejsce, zamieszkane przez duchy przodków.

                                                         foto:  Charles Roffey


                                                    foto:  Charles Roffey


                                                       foto:  Charles Roffey


                                                          foto:  Charles Roffey


                                                                    foto: Ben Lai

30 sie 2015

Kościół pielgrzymkowy w Wies. Niemcy

Rokokowy kościół został zbudowany w 1745–54 przez architekta Dominikusa Zimmermanna oraz jego brata, malarza i sztukatora Johanna Zimmermanna. Jeden z najznamienitszych przykładów sztuki rokoko w Niemczech. 14 czerwca 1738 chłopka Maria Lori zobaczyła łzy w oczach drewnianej figury biczowanego Chrystusa. Kobieta opowiedziała o wydarzeniu swojemu spowiednikowi i prałatowi, którzy nakazali jej milczenie aż do wyjaśnienia sprawy. Figura, autorstwa ojca Petera Magnusa Straba i brata Lukasa Schweigera z górnobawarskiego klasztoru Steingaden (1730), stała się jednak wkrótce obiektem kultu, przyciągającym coraz więcej pielgrzymów. Za domem Marii Lori zbudowano małą kapliczkę (1739–1740), do której przeniesiono figurę. By sprostać napływowi pielgrzymów, m.in. z Niemiec, Austrii, Bohemii i Włoch, opat Norbertanów Hyazinth Gaßner wraz z konwentem, przy poparciu okolicznej ludności, zdecydował o budowie sanktuarium (1743).

                                                    foto:  Reinhold Behringer


                                                      foto:  Reinhold Behringer 


                                                                  foto: clg20171


                                                         foto:  Reinhold Behringer


                                                                 foto: clg20171


                                                            foto:  Reinhold Behringer


                                                           foto:  Reinhold Behringer


                                                       foto: PaoloSerena

Opery chińskie

Opera Kunqu

Jedna z najstarszych form opery chińskiej, jaka dotrwała do naszych czasów. Powstała na przełomie panowania dynastii Yuan (1271–1368) i Ming (1368–1644). Zdominowała teatr chiński w czasie od XVI do XVIII w. i wywarła decydujący wpływ na nowsze chińskie formy operowe – opery pekińskiej i syczuańskiej. Szczyt popularności osiągnęła na przełomie panowania dynastii Ming i Qing (1644–1911). Na początku XX wieku ten gatunek opery był zagrożony całkowitym wygaśnięciem.Opera łączy w jednej formie scenicznej śpiew, recytację, taniec wykorzystujący dwa podstawowe kroki taneczne oraz ruch ciała o niezwykłej różnorodności, wyrażający konkretne emocje.

                                                       foto: Trey Ratcliff


                                                     foto: wifarm


                                                                foto: 陈文


                                                              foto: 陈文 


Opera Yueju
Łączy w sobie operowe tradycje mandaryńskie i dialekt kantoński. Opera ta wyrosła w kantońskich prowincjach Guangdong i Guangxi, w południowo-wschodnich Chinach, i wyróżnia ją połączone wykorzystanie instrumentów strunowych i perkusyjnych, bogactwo kostiumów scenicznych i teatralny makijaż. Zawiera również popisy kaskaderskie i sceny walki z użyciem prawdziwej broni i elementów sztuki walki z Szaolin. Widoczne jest to choćby w przedstawieniu na scenie postaci Wenwusheng, wymagającym doskonałego warsztatu zarówno wokalnego, jak i mistrzostwa w sztuce walki. Opera rozwinęła szeroki repertuar sceniczny, od opowieści historycznych po sztuki opowiadające o życiu codziennym. Choć jest główną formą rozrywki, to w niektórych regionach występy powiązane są z ceremonialnymi, religijnymi i ofiarnymi elementami w ramach duchowej mieszanki sztuki i zwyczajów znanej jako Shengongxi. Ten gatunek opery jest popularny w całych Chinach i stanowi rodzaj kulturowego spoiwa wśród mieszkających w kraju i za granicą Kantończyków. Obecnie, tradycja tej opery jest przekazywana nowym artystom poprzez edukację w szkołach dramatycznych oraz praktyczną naukę na scenie. 

                                                      fuente: en.sjtu.edu.cn


                                    fuente: onlinechinatourschina.blogspot.com


                                            fuente: immersivemuseums.wordpress.com


Opera tybetańska
Acze Lhamo, Ache Lhamo, a także Lhamo  bierze swe początki w XV wieku. Zapoczątkował je Thangtong Gjalpo. Łączy w sobie śpiew ludowy, taniec, opowiadanie historii, recytacje, popisy akrobatyczne i obrzędy religijne. Przedstawienie rozpoczyna krótka uroczystość religijna, podczas której kapłan dokonuje rytualnego oczyszczenia sceny oraz błogosławi aktorów i widzów. Sercem przedstawienia jest narracyjna opowieść prowadzona przez głównego aktora oraz sceny opowieści odgrywane przez grupy tancerzy, śpiewaków i akrobatów. Aktorzy noszą bogato zdobione maski. Przedstawienia wykonywane są na placach wioskowych, na dziedzińcach klasztorów, dziś często także na scenach. W centrum umieszcza się drzewko ozdobione kolorowymi wstążkami z papieru, otoczone uświęconą wodą i rekwizytami teatralnymi. Zgodnie z tradycją buddyjską, tematyka przedstawień ogniskuje się na opowieściach opisujących tryumf dobra nad złem. Raz do roku w Lhasie organizowano występy najlepszych grup (w ten sposób płacili swój podatek), które występowały najpierw przed obliczem Dalajlamy, a później na ulicach miasta. Widzowie składali datki aktorom. Zwyczaj ten przetrwał do naszych czasów.

                                                   fuente: www.chinesetimeschool.com

Opera pekińska
Jest formą sztuki scenicznej obejmującą śpiew, recytacje, występy sceniczne i sztuki walki. Choć jest wykonywana w całych Chinach, przedstawienia koncentrują się w Pekinie, Tianjinie i Szanghaju.  Przedstawienia odtwarzają wydarzenia historyczne, opowiadają o polityce, społeczeństwie i życiu codziennym, mając za zadanie uczyć i bawić. Muzyka w operze pekińskiej pełni kluczową rolę w budowaniu tempa przedstawienia, szczególnego nastroju, kształtowaniu postaci i prowadzeniu wątku opowieści. W „muzyce cywilnej” dominują instrumenty strunowe i dęte, takie jak wysoki i piskliwy jinghu oraz flet dizi, podczas gdy w „muzyce wojskowej” wyeksponowane są instrumenty perkusyjne, takie jak bangu lub daluo. Interpretację cechuje sformalizowany i symboliczny styl, narzucający aktorom i aktorkom określoną choreografię ruchu rąk, oczu, tułowia i stóp. Tradycyjnie dekoracje i rekwizyty sceniczne są ograniczone do minimum. Kostiumy aktorów wyróżniają się krzykliwymi kolorami, a przesadny makijaż twarzy, dzięki symbolom, kolorom i wzorom, obrazuje osobowość postaci i cechy społeczne. Tradycje opery pekińskiej są przekazywane drogą nauki przez mistrza uczniom; w jej trakcie adepci tej sztuki obserwując i naśladując zdobywają podstawowe umiejętności.

                                                            foto: Jean-Pierre Dalbéra


                                                        foto: Jean-Pierre Dalbéra

27 sie 2015

Yakushima. Japonia

Wyspa w prefekturze Kagoshima w Japonii leżąca na południe od wyspy Kiusiu. Jest świetnie zachowanym przykładem nienaruszonych lasów umiarkowanych, w skład których wchodzi 1900 gatunków i podgatunków.  Najokazalej prezentują się liczące kilka tysięcy lat Kryptomerie (nazywane "japońskimi cedrami"), które do zamierzchłych czasów były uważane za święte. Las Yakusugi odwiedza średnio 300 tys. turystów każdego roku. Znajduje się tu kilka szlaków turystycznych, chatek dla turystów a przy wejściu do parku "Muzeum Yakusugi". Ze względu na cenne przyrodniczo rejony infrastruktura turystyczna jest ograniczana do minimum. Powstawanie nowych szlaków jest utrudnione ze względu na osuwiska spowodowane opadami. Wyspa posiada port lotniczy oraz połączenie promowe. Puszcza Yakusugi stała się inspiracją dla scenerii filmu Hayao Miyazakiego Księżniczka Mononoke.

                                                               foto: Edgar Vonk


                                                           foto: doraemon


                                                       foto: Nicholas Lan


                                                        foto: Haku Huang


                                                   foto: Alejandro Quintero


                                                                foto: Haku Huang 


                                                           foto: Alejandro Quintero


                                                       foto: Kim Bui

26 sie 2015

Stare Miasto Sighișoary. Rumunia

Miasto w środkowej Rumunii, nad rzeką Wielką Tyrnawą w Siedmiogrodzie, jeden z najlepiej zachowanych średniowiecznych zespołów miejskich w Europie Środkowo-Wschodniej. W wieku XII niemieccy osadnicy i handlarze zwani przez miejscowych Sasami zostali sprowadzeni do Siedmiogrodu,  przez króla Węgier, by zasiedlić i bronić granic jego królestwa. Kronikarz Krauss datuje osiedla niemieckie w Sighișoarze na 1191 rok.  W 1367 roku odgrywało ważną strategiczną i handlową rolę na rubieżach Europy Środkowej, Sighișoara stała się jednym z najważniejszych miast Siedmiogrodu (Transylwanii), odwiedzanym przez rzemieślników z całego Cesarstwa. Niemieccy rzemieślnicy dominowali w gospodarce miasta do tego stopnia, że sami zbudowali fortyfikacje obronne. Książę Wołoszczyzny (rum. Țara Românească), Wład Diabeł (Drakula), bił tutaj monety oraz wydał pierwszy dokument zawierający rumuńską nazwę miasta Sighișoara.
Po I wojnie światowej Sighișoara przeszła w wyniku rozpadu Austro-Węgier w granice Królestwa Rumunii.
 
                                                            foto: Jorge


                                                                 foto: Jorge


                                                           foto: Schoko Chantallle


                                                               foto: ruru


                                               foto:  globetrotter_rodrigo
                                            

Dom, w którym urodził się Drakula
                                                               foto: Jorge


                                                             foto: Jorge

Punktem charakterystycznym miasta jest stara Wieża Zegarowa wysoka na 64 m, wzniesiona w 1556 roku. Dziś mieści się w niej Muzeum Historyczne.

                                                          foto: graneits



                                                                   foto: Jorge


                                                                      foto: Jorge


                                                   foto: Ignazio Carpitella


                                                      foto: Ignazio Carpitella


Zabytkowy cmentarz ewangelicki
                                                                foto: Jorge


                                                              foto: Jorge


                                                   foto: Andreas Schepers


                                                          foto:  globetrotter_rodrigo


                                                 foto:  globetrotter_rodrigo


                                                    foto:  globetrotter_rodrigo


                                                   foto: Ignazio Carpitella


Wejście do XIV-wiecznej  twierdzy
                                                                     foto: Jorge


                                                                  foto: ruru


                                                            foto: ruru


                                                               foto: ruru

Pokój  dwuosobowy w hostelu  kosztuje od 103 PLN.