Lista światowego dziedzictwa, jest to spis obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury), ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości.
Chcę Wam pokazać te wspaniałe miejsca i zapewnić, że te mniej znane również zachwycą Was swoją niezwykłością.

18 gru 2017

Lenj – tradycyjne irańskie statki z Zatoki Perskiej. Iran

Lenj to ręcznie budowane statki tradycyjnie używane przez mieszkańców Zatoki Perskiej do podróży morskich, handlu, rybołówstwa i połowów pereł. Wiedza tradycyjna związana z Lenj, oprócz tajników żeglowania i nawigacji oraz terminologii związanej z prognozowaniem pogody i techniką budowania drewnianych łodzi, obejmuje literaturę ustną oraz widowiska i festiwale. Wiedza na temat nawigacji przekazywana była tradycyjnie z ojca na syna. Irańscy nawigatorzy potrafili określić położenie swojego statku według pozycji słońca, księżyca i gwiazd. Posługiwali się specjalnymi formularzami, pozwalającymi obliczyć współrzędne statku, jak również głębokość wody. Każdy rodzaj wiatru miał osobną nazwę, co, w połączeniu z kolorem wody I wysokością fal pozwalało prognozować pogodę. Nieodłącznym elementem żeglugi w Zatoce Perskiej były także specyficzna muzyka i rytmy, towarzyszące żeglarzom przy pracy. Dziś pozostała już tylko niewielka grupa praktyków tego rzemiosła, w większości w podeszłym wieku. Drewniane łodzie zastępowane są o wiele tańszymi z włókna szklanego, a zakłady rzemieślnicze, w których kiedyś budowano łodzie Lenj, przekształcane są w punkty naprawcze. Filozofia, tradycyjna wiedza i kultura związane z żegługą w Zatoce Perskiej, stopniowo zanikają, chociaż niektóre powiązane z nimi uroczystości są gdzieniegdzie w dalszym ciągu odprawiane.

 fuente: 유네스코와 유산 - 유네스코한국위원회






  fuente: Gap Tours - Gardesh Afarinan Pars

21 lis 2017

Strefa świątyń Sambor Prei Kuk. Kambodża

Stanowisko archeologiczne Sambor Prei Kuk (w języku Khmerów: Świątynia w Bogactwie Lasu) zostało zidentyfikowane jako pozostałości Ishanapury, stolicy Imperium Chenla, które rozwijało się pod koniec VI i na początku VII wieku n.e. Ruiny starożytnego miasta znajdują się na obszarze 25 km2. Należą do nich mury miejskie, liczne świątynie, w tym 10 ośmiokątnych budowli, wyjątkowych w Azji Południowej. Wykonane z piaskowca elementy zdobią zachowane obiekty. Są charakterystyczne dla form dekoratorskich stosowanych w czasach przed Imperium Angkoru, znanych jako styl Sambor Prei Kuk. Część tych elementów, takich jak nadproża, frontony czy kolumnady, jest prawdziwymi dziełami sztuki. Sztuka i architektura Ishanapury była wzorcem dla innych części regionu i dała podwaliny unikalnego stylu kmerskiego w okresie Imperium Angkoru.

                                                            foto: Collin Key


                                                      foto: Leon Meerson



                                                       foto: Leon Meerson


                                                         foto: Leon Meerson


                                                      foto: Leon Meerson



                                                    foto: Leon Meerson


                                                     foto: Andrew Newdigate


                                                                  foto:Pigalle


                                                            foto: Leon Meerson


                                                       foto: Leon Meerson


                                                         foto: Leon Meerson



                                                            foto: Leon Meerson

12 lis 2017

Krajobraz kulturowy Khomani. Południowa Afryka

Obejmuje pustynne obszary południowej Kalahari i pokrywa się w znacznej mierze z południowoafrykańską częścią Parku Narodowego Kgalagadi. Na dużej części tego obszaru odnaleziono ślady ludzkiej bytności od epoki kamienia do czasów współczesnych, związane z koczowniczymi plemionami Khomani i ich strategią przetrwania w surowych pustynnych warunkach. Znajdują się tu miejsca ważne dla historii Buszmenów, ich bytowania, migracji, praktykowania różnych aspektów kultury oraz miejsca pochówku, w tym miejsce spoczynku legendarnego przywódcy Khomani – Dawida Kruipera.

                                                                  fuente: dw


                                         fuente: Revista Vive Latinoamérica


                                                     fuente: Easyviajar.com

28 lip 2017

Wyspa Gulangyu. Chiny

Leży przy ujściu rzeki Chiu-lung, niedaleko miasta Xiamen. Wraz z otwarciem Xiamen jako portu handlowego w 1843 roku i wyznaczeniu Gulangyu jako kolonii dla cudzoziemców w 1903 roku wyspa Gulangyu leżąca u południowego wybrzeża chińskiego imperium nagle stała się ważnym oknem dla wymiany chińsko-zagranicznej. Gulangyu jest wyjątkowym przykładem syntezy kulturowej, zrodzonej z tej wymiany handlowej, która pozostaje czytelna w tkance miejskiej. Mieszają się tu różne style architektoniczne, szczególnie tradycyjny styl południowego Fujian, neoklasycystyczny styl zachodni czy też styl kolonialny z werandą. Najwybitniejszym świadectwem fuzji tych różnorodnych wpływów jest nowy ruch architektoniczny: styl Amoy Deco, będący syntezą stylu modernistycznego z początku XX wieku i stylu Art Deco.

                                                  foto: Andrew Leyden


Taras widokowy Sunlight Rock

                                                     foto: fallen_lucifer


                                                     foto: Guido Crolla


świątynia w  Sunlight Rock
                                                    foto: Dāvis Kļaviņš



                                                          foto: David



                                                          foto: David


Ogród Shuzhuang leży w najwyższym punkcie wyspy

                                                        fuente: Pinterest



                                                                    foto: Paul



                                                             foto: Dāvis Kļaviņš



                                                    foto: raemin Zhang


                                                        foto: Dāvis Kļaviņš



                                                        foto: wifarm


                                                        foto: marco bono



                                                             foto: Robert
 


                                                          foto: marco bono


                                                             foto: marco bono

Pomnik Koxinga, bohatera narodowego

                                                         foto: marco bono



                                             foto: Ben



                                                          foto: marco bono


                                                            foto: marco bono


                                                            foto: marco bono


27 lip 2017

Asmara. Erytrea

Asmara to stare miasto etiopskie, które zostało zajęte w 1889 przez Włochów. Od 1897 był to ośrodek administracyjny włoskiej kolonii Erytrea, a w latach 1952-1962 siedziba władz federalnych Erytrei. W latach 1962-1993 była to siedziba etiopskiej prowincji Erytrea, a później niepodległego już państwa.Położona 2000 m n.p.m. stolica Erytrei rozwijała się od 1890 roku jako placówka wojskowa włoskiej władzy kolonialnej. Od 1935 roku miasto podporządkowano budowlanemu programowi na dużą skalę, w którym zastosowano ówczesny racjonalistyczny włoski styl dla budynków rządowych, rezydencjalnych i handlowych, kościołów, meczetów, synagog, kin, hoteli... Do obiektu należy obszar, w którym odzwierciedlenie znajduje wpływ różnych faz planowania urbanistycznego między 1893 a 1941 rokiem oraz niezaplanowane dzielnice rdzennej ludności Arbate Asmera i Abbashawel. To wyjątkowe świadectwo urbanistyki z początku XX wieku i jej zastosowania w afrykańskim kontekście.

                                                      foto:  Charles Roffey


                                                         foto:  Charles Roffey


                                                      foto:  Charles Roffey


Kino Impero (1938) w stylu modernistycznym
                                                      foto:  Charles Roffey

                                                    Teatr

                                                                 foto: Jess


                                                           foto: Carlos Reis


                                                                  foto: Jess


                                                         foto: Carlos Reis


Cerkiew Enda Mariam

                                                     foto:  Charles Roffey



                                                    foto:  Charles Roffey



                                                     foto:  Charles Roffey


Wielki meczet zbudowany przez włoskich architektów

                                                        foto: Carlos Reis


                                                                foto: Jess


                                                               foto: Jess


                                                           foto: Jess


Koptyjski kościół Św. Marii z 1930 r.

                                                         foto: Ben Rolfe



                                                                foto: Jess