Lista światowego dziedzictwa, jest to spis obiektów objętych szczególną ochroną międzynarodowej organizacji UNESCO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury), ze względu na ich unikatową wartość kulturową bądź przyrodniczą dla ludzkości.
Chcę Wam pokazać te wspaniałe miejsca i zapewnić, że te mniej znane również zachwycą Was swoją niezwykłością.

27 lip 2016

Rezerwat biosfery Sian Ka'an. Meksyk

W języku Majów, zamieszkujących niegdyś ten region, Sian Ka'an oznacza „pochodzenie nieba”. Rezerwat biosfery, położony na wschodnim wybrzeżu Jukatanu, obejmuje lasy tropikalne i namorzynowe oraz bagna, jak również rozległy obszar morski poprzecinany rafami barierowymi.  W granicach rezerwatu znajdują się również 23 strefy archeologiczne cywilizacji Majów w tym m.in. Muyil,  a także około 1200 różnych gatunków roślinności, 339 gatunków ptaków, 103 gatunki ssaków, 52 gatunki ryb. Łącznie na lądzie żyje około 550 różnych gatunków stworzeń oraz 843 gatunków bezkręgowców wodnych.
Sian Ka'an jest popularnym miejscem na wypraw Jeep Safari. Na końcu trasy po dotarciu do nadmorskiej wioski Punta Alen można wynająć łódki i popływać po lagunach.

                                                        foto: Tania De la Paz


                                                           foto. lorenzo gasbarri


                                                          foto: Jordi Joan Fabrega



                                                                     foto: Lindem



                                                               foto. lorenzo gasbarri


                                                              foto: Timon Orawski


                                                              foto: Timon Orawski



                                                               foto. lorenzo gasbarri


                                                           foto: Daniel Arndt


                                                            foto: Javier Hidalgo



                                                                foto: Daniel Arndt


                                                                   foto: janhamlet

Pomnik Pokoju w Hiroszimie. Japonia

Kopuła Bomby Atomowej  w Hiroszimie upamiętnia zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Budynek zaprojektowany jako centrum wystawowe przez czeskiego architekta Jana Letzla został ukończony w kwietniu 1915. W sierpniu tego samego roku został oddany do użytku. Eksplozja po zrzuceniu bomby atomowej 6 sierpnia 1945 miała miejsce w bezpośredniej bliskości hali. Hipocentrum znajdowało się ok. 150 m od niej. Był to jedyny tak blisko położony budynek, który nie uległ całkowitemu zniszczeniu. Został on zabezpieczony jako Pomnik Pokoju w stanie, w jakim znajdował się bezpośrednio po wybuchu. Wokół znajduje się Park - Pomnik Pokoju.

                                                     foto: David Martín Clavo


                                                               foto: Toshiharu Tani



                                                                       foto: tripu


                                                                   foto: Jepster

26 lip 2016

Zabytki UNESCO w Reims. Francja

Dzieje Reims sięgają czasów rzymskich; na terenie miasta istniała wcześniej osada galijska Durocortorum. Była stolicą kraju Remów, a później rzymskiej prowincji Gallia Belgica, była też ośrodkiem migracji Wandalów w V wieku n.e. Odgrywała dużą rolę, gdyż krzyżowały się w niej liczne szlaki handlowe.

                                                           foto: Tor Lillqvist


Katedra Notre-Dame została zbudowana w latach 1211–1300 na miejscu poprzedniej świątyni z 401 r.. Zaprojektował ją Jean d'Orbais. Dwuwieżowa fasada katedry przypomina swym wyglądem fasadę paryskiej Notre-Dame. Ta trójnawowa katedra jest bazyliką, co oznacza, że dwie nawy boczne są niższe od nawy głównej. Wieńczący je dach zdobiony jest licznymi rzeźbami, częściowo przeniesionymi z pałacu biskupiego. Katedra słynie z witraży zaprojektowanych przez Marca Chagalla i bogatej rzeźbiarskiej kompozycji fasady. W czasie rewolucji francuskiej zniszczono lektorium i witraże, ale bryła budynku ocalała. Do 1996 r. usuwano zniszczenia z czasów I wojny światowej.

                                                         foto: Photos et Voyages



                                                               foto: Photos et Voyages


                                                        foto: Barbro Björnemalm



                                                     foto: grotevriendelijkereus



                                                                  foto: Photos et Voyages



                                                          foto: Photos et Voyages


                                                        foto: Ian Fisher


Dawny pałac arcybiskupi Tau pełnił funkcje kwatery królów Francji podczas uroczystości koronacyjnych odbywających się w położonej nieopodal katedrze.  W VI-VII w. na terenie obecnego pałacu znajdowała się duża willa galijsko-romańska, która po późniejszej przebudowie pełniła funkcje pałacu Karolingów. W latach 1498–1509 budynek został w dużym stopniu przebudowany w stylu gotyckim. Swój obecny wygląd zawdzięcza barokizacji przeprowadzonej w latach 1671–1710 przez Jules'a Hardouin-Mansarta i Roberta de Cotte. Uszkodzony w wyniku pożaru w dniu 19 września 1914 został odbudowany dopiero po II wojnie światowej. Obecnie pałac jest siedzibą Musée de l'Œuvre (od 1972), prezentującego dzieła sztuki przeniesione z katedry (posągi, gobeliny, relikwiarze) oraz przedmioty związane z ceremonią koronacyjną królów francuskich (m.in. złoty talizman podarowany Karolowi Wielkiemu przez Haruna ar-Raszida, zawierający fragment Świętego Krzyża).

                                                       foto: grotevriendelijkereus


                                                               foto: Sean Graham




                                                                     foto: Niggi



                                                              foto: Niggi


Romańska Bazylika św. Remigiusza wzniesiona z inicjatywy opata Airarda w latach 1005-1034 w miejscu wcześniejszego kościoła konsekrowanego.

                                                 foto: grotevriendelijkereus


                                                        foto: Jean Lemoine


                                                             foto: Jean Lemoine

Park Narodowy Czitwan. Nepal

Leży na zboczach pasma himalajskiego Siwalik. Występuje tu ok. 450 gatunków ptaków, ok. 50 gatunków ssaków oraz ok. 45 gatunków płazów i gadów. Spośród bogatej fauny parku można wymienić: tygrysa bengalskiego, nosorożca indyjskiego, lamparta, jelenia aksis, jelonka bengalskiego, gaura, delfina słodkowodnego, krokodyla błotnego, gawiala gangesowego, rezusa, orła szarogłowego, gęś dwubarwną, wilgę czarnogłową, bociana czarnoszyjego, bączka złotonogiego. Na granicy obszaru chronionego znajduje się kilka ośrodków noclegowych składających się z zespołu bungalowów. Stanowią one bazę wypadową do wycieczek pieszych i spływów łodziami. Popularną formą są też przejażdżki na słoniach. Najlepszą porą na zwiedzanie jest jesień (listopad) oraz zima (styczeń – luty).

                                                             foto: Kim Burgess



                                                               foto. marcello gorreri



                                                                      foto: Rob


                                                       foto: Hendrik Terbeck



                                                       foto: William Veerbeek


                                                             foto: Jim Krehl


                                                               foto: Patrick Randall


                                                             foto: Patrick Randall


                                                          foto: Patrick Randall



                                                              foto: Patrick Randall 



                                                         foto: Mathew Knott

Dziedzictwo niematerialne Mongolia, część 1

Tradycyjna muzyka morin khuur
Istnienie instrumentów strunowych ozdobionych głowami koni znajduje potwierdzenie w źródłach pisanych, pochodzących z XIII i XIV wieku z terenu imperium mongolskiego. Znaczenie skrzypiec wkracza poza ich funkcję jako instrumentu muzycznego, ponieważ tradycyjnie stanowiły one integralny element uroczystych obrzędów i codziennych czynności. Charakterystyczny kształt morin khuur jest ściśle związany z bardzo istotnym kultem konia. Wydłużone pudło rezonansowe instrumentu w kształcie trapezoidu przymocowane jest do długiego prostego gryfa bez zdobień, zwieńczonego rzeźbą końskiej głowy. Tuż poniżej głowy, po obu stronach szyi wyrastają jak uszy kostki strojenia. Tradycyjnie, tablica rezonansowa jest pokryta skórą zwierzęcą, a struny i smyczek są zrobione z włosia końskiego. Instrument najczęściej gra solo, ale czasami akompaniuje tańcom, długim pieśniom (urtyn duu), mitycznym opowieściom, obrzędom, czy choćby codziennej pracy przy koniach. Do dziś w repertuarze morin khuur zachowały się niektóre dawne melodie (tatlaga) specjalnie przeznaczone do oswajania zwierząt, a będące pozostałością minionej ery, w której uważano, że muzyka posiada magiczne właściwości.

                                                       fuente: www.flickr.com



                                                          fuente: depositphotos.com


Sztuka Khoomei
Khoomei jest formą śpiewu wywodzącego się z gór Ałtai w zachodniej Mongolii. Wykonawca naśladuje dźwięki występujące w przyrodzie, jednocześnie emitując dwa odrębne głosy: wraz z ciągłym jednostajnym dźwiękiem przypominającym buczenie, śpiewający wykonuje melodię harmoniki. Khoomei dosłownie oznacza gardło i jak się powszechnie uważa, nauczono się go od ptaków, których dusze są głównym obiektem praktyk szamańskich. Jest wykonywany przez mongolskich koczowników podczas różnorodnych wydarzeń, począwszy od doniosłych uroczystości państwowych po spotkania rodzinne. Jest także wykonywany podczas wypasu bydła oraz w jurtach w trakcie kołysania dzieci do snu. Tradycyjnie wiedza na temat Khoomei przekazywana jest ustnie przez osoby, które opanowały już tę sztukę albo w relacji mistrz-uczeń. 

                                                   fuente: www.unesco.org


Naadam
Jest narodowym festiwalem odbywającym się co roku w Mongolii między 11 a 13 lipca. Obejmuje trzy tradycyjne konkurencje sportowe: wyścigi konne, zapasy i łucznictwo. Mongolski Naadam jest nierozłącznie związany z koczowniczym trybem życia Mongołów, którzy przez długi czas zajmowali się pasterstwem na rozległych stepach Azji centralnej. Ważną rolę podczas festiwalu odgrywają tradycyjne przekazy ustne, sztuki sceniczne, kuchnia narodowa, rzemiosło oraz takie formy kulturowe, jak długie pieśni, śpiew alikwotowy Khoomei, taniec Bie biyelgee i gra na skrzypcach Morin khuur. Mongołowie przestrzegają rytuałów i tradycyjnych praktyk, takich jak noszenie specjalnych strojów oraz posługiwanie się specyficznymi narzędziami i akcesoriami sportowymi. Uczestnicy festiwalu otaczają szacunkiem zawodników i zawodniczki oraz konkurujące ze sobą dzieci, a zwycięzcy nagradzani są tytułami. Zawodnikom dedykowane są rytualne pieśni pochwalne i poematy. Każdy uczestnik jest mile widziany i zachęcany do udziału w Naadam, przez co festiwal przyczynia się do uczestnictwa w życiu wspólnoty i zacieśniania więzi. Wszystkie trzy dyscypliny sportowe są bezpośrednio związane ze stylem i warunkami życia Mongołów, a ich przekazywanie i rozwijanie jest tradycyjnym obowiązkiem członków rodzin w ramach wychowania w domu, chociaż ostatnio zostały wprowadzone bardziej sformalizowane metody kształcenia w dziedzinie zapasów i łucznictwa. Rytuały i zwyczaje Naadam podkreślają także szacunek do przyrody i środowiska.

                                                     fuente: www.toursmongolia.com


                                                                fuente: thenigo.com



                                                       fuente: naadamfestival.com



                                             fuente: jeremynicholl.photoshelter.com


Tradycyjne rzemiosło i zwyczaje związane z namiotem ger
Budowanie i dekorowanie mongolskich domów ger jest osadzonym w tradycji przedsięwzięciem, które angażuje całe rodziny lub wspólnoty. Mężczyźni zajmują się obróbką drewna, a kobiety i mężczyźni – wykonywaniem dekoracji, szyciem oraz wyrobem filcu. Ger jest okrągłą konstrukcją, złożoną z płóciennych i filcowych ścian, umocowanych na drewnianym szkielecie z tyczek i  naciągniętych za pomocą lin,  oraz ze stożkowatego dachu, również z płótna i filcu. Konstrukcja jest lekka, co odpowiada potrzebom ludów wędrownych, giętka i łatwa w montażu oraz na tyle wytrzymała, że może być rozkładana na części i ponownie montowana. Jest dość solidna,  by oprzeć się gwałtownym wiosennym wichurom. Mongolski Ger ma takie same elementy konstrukcyjne na terenie całego kraju: drewniany szkielet malowany i zdobiony tradycyjnymi ornamentami, pokrycie wykonane z białego filcu i płótna,  liny skręcane z sierści zwierząt, podłogi i chodniki z ręcznie wytwarzanego filcu oraz umeblowanie. Sztuka związana z tradycyjnym rzemiosłem jest przekazywana młodym pokoleniom przez starszych rzemieślników. Budowanie i demontowanie ger to czynności angażujące całe rodziny, w trakcie których dzieci uczą się rzemiosła, przyglądając się pracy starszych. Strzyżenie owiec i przygotowanie wełny, wyrób filcu, zszywanie płócien i wykonanie drewnianej konstrukcji to zazwyczaj zajęcia zespołowe.

                                               fuente: modernger.wordpress.com


                                                     fuente: queenofretreats.com


Szagaj charwaa
Mongołowie czczą niektóre kości zwierząt hodowlanych, używając ich do obrzędów religijnych i tradycyjnych gier. Jedną z takich popularnych gier zespołowych jest zręcznościowa gra ze strzelaniem kośćmi szagaj charwaa. Drużyna liczy od sześciu do ośmiu graczy. Gra polega na wysyłaniu pstryknięciem palca „strzały” z gładkiej drewnianej podstawki do celu składającego się z baranich kostek (szagajów). Gra się trzydziestoma płaskimi klockami, podobnymi do domina. Grze towarzyszą tradycyjne melodie i pieśni związane z tematem gry w kości, śpiewane przez uczestników. Każdy z zawodników ma własne, ręcznie wykonane przedmioty do gry i nosi specjalny strój zdobiony stosownie do jego rangi i zasług. Członków drużyny łączą bliskie relacje. Obowiązują reguły etyczne, opierające się na wzajemnym szacunku i poszanowaniu godności drugiej osoby.

                                               fuente:  pajaritaspapel.blogspot.com